Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde verdiğim İletişim Kuram ve Araştırmaları dersinde yüksek lisans öğrencilerime bir soru sordum:
“Bundan 10 ya da 20 yıl sonra medya nasıl olacak?”
Öğrenciler hazırlanıp geldiler.
Gazeteler ortadan kalkacak mı?
Televizyon nasıl olacak?
Eskişehirli gazeteci, yazar, araştırmacı, tiyatrocu ve yönetmen Necmi Ünver, uzun yıllara dayanan araştırmaları sonucunda hazırladığı Eskişehir Basınında 117 Yıl adlı iki ciltlik eserini yayımladı. Kentin basın tarihine ilişkin çok sayıda belge, fotoğraf, haber ve tanıklığı bir araya getiren çalışma, Eskişehir'in tarihsel hafızasına önemli bir katkı sunuyor.
Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Gazetecilik Bölümünün Kariyer Planlaması dersine konuk olan Esgroup Haber Müdürü Tarkan Demir, gazetecilik deneyimlerini öğrencilerle paylaştı. “Haberin Mutfağında Çalışmak” başlıklı söyleşide Demir, gazetecilikte doğruluk, güvenilirlik ve mesleki itibarın önemini vurguladı.
Geçenlerde bizim köyden emekli Albay, Hüseyin Akkaya amcamızın WhatsApp grubumuzda paylaştığı bir hikâye dikkatimi çekti.
Fakir Baykurt’a atfedilen bir hikâye… Bir anne, bir çocuk, bir bardak sıcak çay ve yıllar sonra hatırlanan bir öğüt üzerine…
Anlatıya göre küçük Fakir, annesiyle birlikte bir köy kahvesine gider. Annesinden çay ister. Çay gelir ama sıcaktır. Çocuk aceleyle içmeye kalkışınca ağzı yanar. Can havliyle bardağı elinden bırakır.
Şimdi ne olacak?
Bu cümleyi duydunuz mu? Yoksa henüz böyle bir konuşma yapmadınız mı?
Belki de yakında yapacaksınız.
Ancak zihninizde dönüp duran sorular var: Sosyal medyaya girdiğinde nelerle karşılaşacak? Neler izleyecek? Kimlerle yazışacak? Dersleri, uykusu, arkadaşlıkları bundan nasıl etkilenecek?
“Hocam, haber yapacak bir şey bulamıyorum…”
Haber Toplama ve Yazma derslerinde yıllardır en sık duyduğum cümlelerden biri bu.
Öğrencilerin bir kısmı haber konusunun bir anda akıllarına gelmesini bekliyor. Belki kantinde çay içerken, belki arkadaşlarıyla sohbet ederken güzel bir fikir içlerine doğacak… Ya da hoca bir konu verecek, onlar da gidip haberini yapacak.
Günler geçiyor. Ödev tarihi yaklaşıyor.
Ama hâlâ haber yok.
Bu hafta tam da bu yazıyı yazmaya hazırlanıyordum. Bölüm başkanımızın odasına uğradım. Elindeki bir kâğıdı bana uzattı.
Bir öğrencinin ders talebiyle ilgili dilekçesi…
Telli bir defterden koparılmış sarı, kareli bir sayfa. Üzerine güçlükle okunan birkaç cümle karalanmıştı. Ne bildiğimiz anlamda bir dilekçe düzeni vardı ne de resmî bir makama sunulacak yazının gerektirdiği özen.
Bölüm Başkanımız Prof. Dr. İncilay Cangöz, yarı şaka yarı ciddi sordu:
